Tuż przy Bramie Mariackiej, na styku ulicy Mariackiej i Długiego Pobrzeża, stoi okazała kamienica z wysoką wieżyczką. Z Motławy łatwo rozpoznać jej rozbudowaną bryłę. Dzisiejsza nazwa nie pochodzi jednak od pierwszego właściciela, lecz od uczonych, którzy zamieszkali tu ze swoimi zbiorami znacznie później.
Najpierw dom kupca
Budynek powstał pod koniec XVI wieku dla kupca Hansa Köpego, w miejscu starszej kamienicy gotyckiej. Jego położenie dobrze pasowało do kupieckiego Gdańska: tuż obok biegło nabrzeże, a przez Bramę Mariacką można było przejść z ulicy wprost ku portowi.
Dawne fotografie pozwalają przyjrzeć się budynkowi z perspektywy rzeki. Duży dach, dekoracyjne szczyty i wieżyczka sprawiają, że wyróżnia się wśród sąsiednich fasad. Jednocześnie jest mocno związany z otoczeniem — bramą, ulicą i wąskim pasem pobrzeża.

Sto lat w rękach przyrodników
W 1845 roku kamienicę nabyło Towarzystwo Przyrodnicze. Pozostawała jego własnością przez następne sto lat. W pomieszczeniach urządzano wystawy zbiorów przyrodniczych i archeologicznych, a czytelnia naukowa udostępniała księgozbiór liczący około 20 tysięcy tomów.
Kupiecki dom zyskał więc nowe zadanie. Miejsce związane wcześniej z życiem portowego miasta służyło teraz gromadzeniu wiedzy, badaniom i prezentowaniu kolekcji. Właśnie ten rozdział dziejów utrwalił się w używanej do dziś nazwie Dom Przyrodników.
Obserwatorium nad dachami
W latach 1866–1867 przebudowano zwieńczenie wieżyczki, zastępując dawny hełm obrotową kopułą obserwatorium astronomicznego. Na starych zdjęciach widać tę charakterystyczną zmianę. Budynek służył zatem również obserwacji nieba.
To szczegół, który warto odnaleźć na fotografii przed spacerem nad Motławą. Porównanie dawnych i obecnych widoków pozwala zauważyć, że zabytek nie zawsze wyglądał dokładnie tak samo. Jego forma zmieniała się wraz z potrzebami użytkowników.

Zniszczenie i odbudowa
Dom Przyrodników został poważnie zniszczony w marcu 1945 roku. Nie zniknął jednak całkowicie: ocalała frontowa fasada z wieżą. Odbudowę przeprowadzono w latach 1956–1961. Przywrócono formę zewnętrzną zbliżoną do historycznej, ale nie odtworzono dawnego układu wnętrz.
Z budynkiem związało się Muzeum Archeologiczne. Dzieje samej kamienicy tworzą tym samym opowieść o kolejnych sposobach poznawania i przechowywania przeszłości: od kupieckiego domu, przez siedzibę uczonych, po instytucję muzealną.
Podczas oglądania Długiego Pobrzeża warto zatrzymać wzrok właśnie tutaj. Za znajomą fasadą kryje się historia naukowego Gdańska, a archiwalne fotografie pomagają dostrzec ją w szczegółach budynku.
